Dette vert visst litt for ofte,men får gå for denne gong.
Sidan sist har det hend litt av kvart; USA har fått sin fyrste farga president, Portugal har gått inn i eit økonomisk svært vanskeleg år, og klimaet er meir ustabilt enn nokon gong.
I Quinta do COnde har det vore ein uvanleg kald vinter med ned til minus tre grader, eg har lært meg å spele introen på "Nothing else matters" på gitar, byrja på treningssenter og fått ny klasse.
Nyttårsafta vart tilbrakt i Lisboa med Juan og Charlotte, i stappfull metro, og med etterkvart heftige gnagsår pga for mykje vandring med høghælte sko. Fyrverkeriet var utruleg, og me fekk dansa til kl 4-5 i Club Havana før me vart henta og drog til Juan for å sove. Dagen derpå fekk eg besøk av Louis (New Zealand) som var helga over. Laurdagen hadde me eit lite AFS-treff i Lisboa med 8-10 stk frå området.
I juleferien gjorde me ikkje mykje. Mat, mat, maaat. Fekk verken dratt til Setúbal som planlagd eller noko. Ikkje at det overraska, for har ein tendens til å vere litt slakke med løftene.
Både reker, den berømde "bacalhau da Noruega", lam, kalkun og eit utal av kaker gjekk ned i løpet av romjula.
Juleafta var ikkje store greiene faktisk. Heller laber stemning pga "fyrste jul utan kone/mor" for Pedro og Mariana, fram til midnatt og gåveåpning.
Eg bekymra meg for at folk ikkje skulle huske meg då eg reiste frå alt kjent og kjært, men eg ende opp med å få fleire pakkar enn nokon gong før:)
Takk til alle (dykk veit sjølv kven) :)
Etter ferien byrja eg i 11A. For ein fryd:) Kunne ikkje fått betre klasse. Å ha realfag og vanskeleg matte igjen er herleg, sjølv om eg heng litt etter, og lærarane er mykje betre enn i den gamle klassen. Det er ikkje noko eg angrar på i alle fall.
Har funne ut no at den fyrste klassen ikkje var noko tess i det heile. 11A er ein stor familie, folk er generelt ganske merkelege, men utruleg kjekke, og etter ei veke var eg gode venner med nesten alle. Har vore der i tre veker no, og har allereie vore med ein gjeng eit par gangar for å syngje singstar, spele gitar/piano/kva elles som var i nærleiken, eller berre hengje i parken eller kantina når me ikkje har lærar. Herlege.
På torsdag hadde eg ikkje skule. Dei andre hadde nasjonal matteprøve frå 11 til 1, så eg kunne vere heime å slappe av. Halv 2 gjekk eg til skulen og møtte ein gjeng der, og me gjekk omlag 20 stk for å handle mat, og etterpå til huset til Pedro i parallellklassen. Der stellte me i stand grilling etc, spelte kort og berre koste oss.
I dag har eg vore på "canoagem" (kano-ing?), og tenk dykk, eg har heftig skille på låra ette våtdrakten. Og det er ennå januar. HAHA.
Neida, ikkje vert for misunnelege, det er ikke akkurat somar her endå. Eg byggjer opp min 17 forkjølelse denne vinteren, og i det siste har det regna mykje. Men sola er sterk når ho først er framme, ingen tvil om det. Eg har ein lite pen forestilling om ei cyklamefarga Julie som kjem heim ein gong i somarferien. Lovar dykk, det vert solkrem kvar dag når regntida her sluttar.
Og elles?
Trur eg nådde toppvekta mi litt etter juleferien. Nokonsinne, med unntak av evt graviditetar og liknanger unnskuldningar. Ikkje kom og sei at utveksling ikkje feitar. 8 kg.
Jaja, eg har vore på treningssenter her no i nesten ein mnd, og er på veg ned att:) Herleg å byrje å trene igjen. Det går i litt av kvart, hiphop, latina, muskulatur, spinning osv.
Vittig. Om kvelden når eg kjem er det alltid eit par bolemongoar eller 5 der som går rundt og flekser dei sprengte kroppane sine. Og trenaren som jobbar der er sikkert 65 år, og har enno unormalt stor overkropp. Og er fan av meg. Det er ikkje normalt at jenter trener, og iallfall ikkje at dei har muskler, så han fryder seg når eg kjem frå dansing ("Du gjer jo alt du!") og tar beinpress f eks ("Det er nokre musklar der,ja." "ja, eg spelte fotball" "eey, fotballspelaren vår") og etterpå spring to km på tredemølle for å trene til Corta-Mato.
Ja, det er sant, på torsdag skal eg døy nok ein gong. For to veker sidan drog me i buss til Sesimbra for å springe Corta-mato mot fem andre skular i området. Jenter er småslappe, som sagt, så me var berre 4 juniorar. Eg vant. Haha.
Så det bærer til Setúbal den 5. for neste runde. Vert eg blant topp 6 eller noko, skal eg til Lisboa og springe i det nasjonale løpet. Skremmande tanke, men skal prøve likevel. Tenk så vittig å kome til nasjonal konkurranse! Sjølv om eg ikkje gidd å få for stort håp. Det må da snart vere nokon som faktisk er godt trent. Nektar å tru at det ikkje fins jenter i landet som spring som meg, og eg har jo ikkje trent mykje ein gong. Tragisk:P
Og ellers? Jau, min første far her har lånt meg gitaren sin, så no sit eg her med såre fingertuppar etter å ha spelt i sikkert 3 timar i går. Føles godt å spele noko igjen:)
Når det har gått så long tid greier eg ikkje ein gong å hugse kva som har hend, så dette vert nok ikkje komplett referat, men pytt.
Eg har begynt å delta i portugisisktimane i stadenfor å ha tulleoppgåver for utlendingar. Det er kjekt, faktisk. Spesielt sidan eg i går var den einaste som hadde ein haug gramatikkoppgåver riktig:)
Det seier vel litt om språket her, syns eg. Herre jemini. Dei er 16 år, og treng enno å gjere gramatikkoppgåver og lære forskjellane på div verbtider og konjunktiv og andre herlegdomar. Komplisert språk sa du? I dei siste åra av skuletida er det enno naudsynt. Jøss.
Men eg byrjar å få grepet på det:) Forstår alt, kan alle verbformane stort sett, skriv nesten perfekt, men manglar enno ordforråd (trur aldri det vert dekkja - den portugisiske rettskrivingsordboka er på 5000 sider har eg høyrd, og tvilar heller ikkje), og ønskjer ganske intenst å fjerne den stygge norpiske aksenten min. Men det er jo enno eit par mnd igjen til å jobbe med slikt.
I DAG ER EG HALLVEIS. Hjølp. Eg har mista kontrollen over tidtakinga. På ein måte kjennes det som om eg har vore her i ti år, på den andre sida verkar det som eg kom i går. At det går for fort er det ikkje tvil om, men det har eg moglegvis nemnd før:P
Anna som hender? Fotballkampar i bingen med Dúlio og folk i helgene (hahaha, det gjekk så langt at Dúlio fekk nokre guttungar til å tru at han var den personlege trenaren min, sidan eg var proff. Fett nok det, har ikkje trent fotball på over ei år!)
Det har vore streik igjen på skulen, og trur det kjem ein i februar óg.
Eg har fonne ut noko:
I generelt perspektiv er norsk ungdom ein tragedie. Rett og slett. Ikkje dykk som les dette, så klart, men generelt sett. Fy søren. Ein gjeng bortskjemte, kvalme dritungar. På torsdag kom Matilde bort og stakk bokstavleg talt fingen inn i auga mitt. "Brukar du sminke?". Og dei som kjenner meg vei at eg brukar ca 2 gram maskara, og at det heime vert rekna for ingenting. Nesten Ingen av jentene her bruker sminke, og merkeleg nok syns eg dei er søtare enn mange norske. Eg fryda meg stort då Ana Lúcia (i den forrige klassen) hadde teke på seg brunkrem, og alle kom bort og rett og slett lo av henne(ikkje vondt meint, så klart) pga brunkremskille. Kvifor kan ikkje folk vere litt naturlegare heime? Det er MYKJE igjen å lære.
Ein merkar det liksom i lufta at folk her er meir jordnære på ein måte. Klassen min er mektig opphengt i "Klimaklubben" dei har, og det er inga skam å gå ei to minutts omveg for å hive søppel i den rette dunken.
Her kan ein liksom prate om, kva skal eg kalle det.. , "viktige ting" utan å nokon gong verte sett på som nerd eller noko. Eg seier ikkje at det ikkje er mogleg heime heller, men der får ein gjerne ein kjensle av å bli stempla som "ukul" dersom ein t.d. går inn i ungdomspolitikk.
Her går jo til og med elevane i streik for å støtte lærarane. Tenk dykk, frå 7.-8. klasse. Hadde det hend heime?
Heime gidder folk ikkje ein gong å møte opp for å vise sin støtte for nynorsken, ein av dei viktigaste delane av kulturarven vår.
Folk bryr seg. Om dei rette tinga, og ikkje om bagatellar. Alle er seg sjølv fullt ut, og vert aksepterte slik. Klart det er folk som ikkje likar kvarandre, men dei er ikkje falske for å bli likt, og er det gnisningar, er det inga løyndom, då likar dei ikkje kverandre, folk veit det, og ferdig med det.
NOKO Å LÆRE.
Idag fyller Juan 17, og litt seinare skal eg og Tilmann på bursdagsmiddag. Mora hans inviterte oss, og han veit det ikkje. Skal bli kos:)
Nå vert det ikkje meir akkurat i dag. Håpar det er litt å kose seg med den neste månaden. Hahah, sorry Hallvard, men det kan fort skje;)
31. januar 2009
24. desember 2008
Feliz Natal!
Skreve 23/12.
Dette vert då felles julegåve til dykk heime.
Eg ser ikkje poenget i å beklage dårleg oppdatering, då eg har gjort det kvar gong til no, og eg ikkje greier å forbetre meg:O Tida går berre for fort.
No er jule-almoçoen overstått. AFS må vere skrudde, då dei berre arrangerar éin lusen ettermiddag. Eg meiner, ei helg er longt ifrå nok sjølvom me berre var halvparten af AFSerane i landet, og når me for denne eine gongen var samla ilag, var det berre for nokre timar. Men herleg var det dog:)
Det vart ikkje heilt som me hadde planlagd i den første campen med å berre prate portugisisk til jul, men jaja:)
Eg køyrde dit ilag med Juan og mora, og etterpå drog me til verdas søtaste by (hugsar ikkje namn), som i desember kvart år er "Vila de Natal". Makan til koseleg. Følte meg som i ein teiknefilm med julemusikk i alle dei trange gatane, lys over gatane, julepynt i dei bittesmå butikkane, og brente mandlar og varm sjokolade til salgs på kvart hjørne.
No har eg juleferie. Ikkje til å tru. Eg har fullført ein av dei tre periodane dette skuleåret. Eg har også hatt min siste dag ilag med 11C. Etter ferien byrjar eg i 11A, og blir slengd inn i realfaga etter tre mnd utan å gjere noko særleg. Skal bli deilig å gjere noko nyttig igjen. Og vite at eg kan bruke det når eg kjem att:)
Véret vert betre no då me nærmar oss jul. Dei siste dagane har vore nydelege, med steikjande sol. Eg frydar meg, og folk ler fordi eg fortel at dette er som i mai i Noreg. Ikkje mykje julestemning, men det er ikkje så fælt heller, akkurat. :D
Eg er enno ikkje heilt ferdig med presangane, men det ser ut til at jobbinga er verdt strevet:) Eg kjem til å få tre gongar så mange presangar som vanleg visst. Alle ligg nemle under juletreet, og har gjort i to veker. Eg som var redd for å verte gløymd, haha:)
Hurra, post:D I går var det Brev frå Irene, dei "gamle" i Noreg, pakke fra brorsan, og lapp om ein pakke som ikkje fekk plass i postkassen:) Aaah, deilig! Takk allesammen:)
Sjølvom eg vandra dei 20 min til posten åleine, og sjølvom postmannen no bør kjenne meg ganske godt etter kvart, fekk eg ikkje pakken i går, fordi eg ikkje hadde teke med passet mitt, og han fekk for seg at det ikkje heldt med visa-kortet mitt (sjølvom det vanlegvis rekk). Pripne gubbe.
I dag var eg innom igjen. Yey! Eg har berre verdas beste venner:D
Hahaha, Eirin, Hallvard og Stina hadde sendt ein herleg pakke, med brunost, sjokoladeplate, melkerull, knust sjokoladenisse, smørbukk, Her&Nå og "Tre nøtter til Askepott". Fy søren, så digg:D
Livet går forsåvidt sin vante gang her. Det gjekk eit ljos opp for meg sist veke. Høyrde "My Hometown" (Bruce Springsteen) på veg heim ein dag. Plutseleg følte eg meg som ein del av denne daude byen. Herleg:) Eg er heime. Heimeheimeheime:D Nydeleg. Som vanleg har eg det berre betre og betre.
Juletradisjonane her er faktisk ikkje så ... intense som me har det heime. Det einaste som tydar på jul er treet i hjørna med haugar av pakkar under. Det er ikkje noko som heiter adventssøndag, julekalender, kakebaking eller noko. Kanskje difor eg ikkje fattar at det er jul i morgon.
Fekk ferie på torsdag, og Charlotte og eg drog til Forum Almada. Fiksing av julegåver etc. Det hender jammen mykje uvanleg her. Dette er det mest spontane eg har gjort nokon gong; Me kjøpte skateboard. Ingen av oss har okon gong prøvd, men me snubla over eit tilbod me ikkje kunne motstå, og gjekk hikstande ut av butikken med kvart sitt brett under armen mens me tørka tårene. Jaja:) Ikkje sei me ikkje prøvar nye ting iallfall! Har bestemt oss for å lære dette no, og starte skuleåret ved å skate til skulen. Det siste er eg dog usikker på. Som om ikkje folk glor nok frå før. Haha:D Prøvte oss på veg til supermarknaden på laurdag, og det var vel ganske underhaldande.
På fredag stod me TIDLEG opp, fordi det var juleavslutning i luftforsvaret, og eg, Luisa, Pedro og Mariana drog til Montijo. Ein flygarasje var pynta, og me var til katolsk messe. Interessant å sjå, men eg var døden nær av kulde.
Etterpå var det gratis sukkerspinn og popkorn til ungane, og show med tryllekunstar, klovnar og syngjing. Då eg var så frosen at eg høyrde isen knase i føtene då eg reiste meg opp, gjekk me utanfor der ein moderne julenisse kom svevande, hengjande frå eit militærhelikopter, og så fekk alle ungane pakkar. Kan ikkje seie anna enn at det var temmeleg gjennomført.
Om kvelden var eg med Sara (nabo) og onkelen og tanta hennar, Vanessa og ei anna venninne i Lisboa for å sjå det dei sa er verdas største sirkus. Eg trur ikkje heilt på det, men det var iallfall noko anna enn Sirkus Arnardo i Saudasjøen. Dyrevenen Julie fekk fnatt av å sjå løvar og elefantar tvungne til teite triks, men elles var det ganske bra. Og kult å seie "der har eg vore" når dei viser det på TV dagen etter:D
Laurdag fekk Charlotte besøk av Damla (Tyrkia), og ettermiddagen og kvelden gjekk med til baking av pepperkaker og diverse anna med Vanessa og Yulia frå klassen min. Livatt:) Sjølv om kakene ikkje vart perfekte. Ok, me svidde 60% av dei, men uansett smakar dei litt underleg. Dykk anar ikkje kor frustrerande det er å skulle bake noko her! Dei har jo aldri det som trengs. Sirup er det same som karamellsaus. Men jaja, smakar då jul likevel:)
Etterpå såg me "Polarekspressen":)
Søndag fór eg til Lisboa ilag med Juan. Me er nokre kløpperar i å ta oss rundt etterkvart, takka vere den stygge turistboka hans. Brukte vel gjerne tre timar på å berre dra rundt med metroen for å sjå kor ting er plasserte. Og me gjekk sikkert 10 km til saman. IKKJE å anbefale med høghelte støvlettar. (Ja, eg veit! Kva skjer med verda? Det var Luisa som flippa ut over at skoa mine byrja å prate, og investerte. Faktisk ser det ganske bra ut:) Hjelp, eg byrjar å bli feminin;P).
Véret var skremmande bra, og me inntok ein chill lunch ved "As Docas" - hippaste utestedet om kvelden, koselege restaurantar om dagen. Eg har endå problemer med å forstå at eg faktisk er her i Portugal. Heilt uverkeleg å sitje under ein parasoll og ete "frutas do mar" (enno ein rar ting som hender meg! Sjømaten her er dødsgod!) og sveitte 21. desember, mens sola speglar seg i elva Tejo, og Ponte de 25 Abril ruvar rett over hovudet på oss.
Livet mitt er så digg.:D
Me fekk i det minste med oss eliktrisitetsmuseet, i den gamle fabrikken som "lyste opp Lisboa" før i tida, og så gjekk me til bydelen Belém for å ete dei originale Pasteis de Nata (dei vart først lagt i ein café der, oppskrifta er ein familierøyndom i eit par hundreår, og dei seier dei er dei beste i verda). Dei er ikkje så verst nei:)
Etterpå ville Juan (som finn allslags rart i turistboka si) til Colombo, det som var Europas største kjøpesenter inntil for eit par år sidan - no er det berre nr 2. Og fy SØREN så gedigent. Med eit himla juletre under kuppelen midt i. Trur det er sånn 7 etasjar eller noko, og skremmande mange butikkar og folk. Og alt pynta med lys og glitter. Makan, menneske kan sløse, må eg berre seie. Fekk kjøpt jule/bursdagsgåve til Dúlio, som fyllde året i går, før me fekk pitla oss på toget tilbake.
I dag har me vore rundt og handla inn mat og litt slikt, og ellers har eg jobba på ein av julegåvane til Luisa og Luis. Eg er som alltid kreativ, og har nok brukt fleire timar på å sitje og oversetje matoppskriftar til portugisisk. Manglar berre det, og så gåve til første far Victor, og så kan eg slappe av:)
Sist veke overraska eg meg sjølv med å delta i Corta-Mato. Det er eit skuleløp, og neste runde er mellom skular i distriktet. Sjølvsagt må eg klare å komme meg med der. Ikkje at eg hadde noko val; dei ti beste i kvar aldersgruppe gjekk vidare, og me var to jenter i juniorklassen. Ikkje så stor prestasjon å komme først då, og i all fall ikkje då den andre skada seg halvveis, og halta dei siste 1500 m. Men det pratar me ikkje om, eg seier berre at eg fekk gullmedalje, og går ikkje inn på detaljane:)
I januar skal eg byrje på Sportcity, eit flunkande nytt treningssenter som har ALT. Gledar meg:D Det er berre så dyrt at eg sikkert bare har råd til ein mnd. Jaja, har eg i allefall den tida på å trimme av meg julefettet. Det kan eg forresten 27. óg, for då feirar Dúlio 21årsdagen sin med fotballtrunering (så klart:D). Skal bli gøy.
Me skal eit par-tre dagar til huset til Luis i Setúbal, så eg kan verte kjend med området der. Nyttårsafta håpar eg eg får lov til å dra til Almada og vere med Juan, så me kan sjå fyrverkeriet frå Lisboa. Her er det berre offisielt fyrverkeri, men sjølv dét må sjå nydeleg ut over verdens vakraste by:) Almada, for dei som ikkje veit det er rett ved enden av brua, og har nydeleg utsikt over hovudstaden. Og Juan bur der.
Dagen etter kejm Louis frå New Zealand på besøk her. Wiha:D Der var AFS igjen med fantastiske folk frå heile verda:) Og typisk meg å verte best venner med dei som bur lengst borte. Jaja, ikkje vits å deppe enno, no skal det nytast:) Grininga tek me etterpå.
Tjaa, mens eg no sit her kan eg jo berre skrive litt lenger. Og stoppe kjeften på folk (*kremt* Hallvard) for ei stund^^
Eg og Luisa sit her ved peisen og høyrer ABBA og ser TV.(hahaha, "´Ta a gravar" er ganske underhaldande) Eg er småkjøleg, og er bekymra for å ikkje ha stemme i morgon. Heilt ærleg, på kjøkkenet kan ein sjå pusten sin!
Men det får ein berre leve med.
Haha, eg har forresten ete litt av kvart sidan eg kom hit. Eg har trekt på smilebandet fleire gangar ved tanken på uttrykket til f eks Lena eller Cathrine viss dei hadde sett maten:D
Eg kan ramse opp:
-Rein lever i skiver
-kyllingeinvollar (eller noko liknande. Spørte ikkje:P Identifiserte hjerte og lever. Er populær snack:) )
-sardinar. Ikkje så sjokkerande i seg sjølv, det løgne er at dei alltid vert steikte heile. Med auge og alt! Haha, ser for meg nokre av dykk heime sitje og gnage frå beina.
-Grilla blekksprut. Held dykk fast - det er kjempegodt.
Det går mykje i suppe og sjømat. Høyrest kanskje ganske ekkelt ut, men eg vil gå så langt som å seie at maten her er betre enn heime. Grønnsakssuppe er nam:) Noko anna enn Bergensk fiskesuppe frå Toro.
Til jul eter dei torsk. Det vert litt spesielt.
Uansett kvar eg går, er det reklamar med "Bacalhau da Noruega!". Eg går fortvilt rundt og prøver å forklare at me faktisk ikkje et særleg mykje fisk i Noreg, men folk her har vanskeleg for å tru det. Det er nemleg landet til torsken. Korleis kan me ete anna?
Og elles; "Fins det farga folk i Noreg?". "Ser alle ut som deg?". "Er det alltid snø?".
Eg likar å svare å svare "Nei" "Ja" og "ja". Fantastisk kva ein får folk til å tru:D Den beste enno var det me fekk ein av dei frivillige frå AFS til å tru på velkomstkampen; Alle i Noreg har pistolar frå dei er små, pga isbjørnfaren. Og at me ofte har ein i hagen som kjem for å sove.
Jaja, stakkars, dei kan jo ikkje vite betre:P
I morgon skal eg gjere meg ferdig med gåvene, og så skal me lage diverse kakar og dessertar. Pakkane opnar ein frå midnatt av. gjettar på me vert sitjande til langt på natt:P Sjølve etinga er den 25.
Må passe på å ikkje verte for lat og feit, då Corta-Mato i Sesimbra er 16. januar.
Til slutt må eg seie Hvil i fred til den beste julegåven nokon sinne - Mille. Stakkars pusen min. Var sjuk, og dyrlegen sendte han opp til gamlefar.
GOD JUL OG GODT NYTTÅR ALLE SAMAN! Nyt tida:)
Dette vert då felles julegåve til dykk heime.
Eg ser ikkje poenget i å beklage dårleg oppdatering, då eg har gjort det kvar gong til no, og eg ikkje greier å forbetre meg:O Tida går berre for fort.
No er jule-almoçoen overstått. AFS må vere skrudde, då dei berre arrangerar éin lusen ettermiddag. Eg meiner, ei helg er longt ifrå nok sjølvom me berre var halvparten af AFSerane i landet, og når me for denne eine gongen var samla ilag, var det berre for nokre timar. Men herleg var det dog:)
Det vart ikkje heilt som me hadde planlagd i den første campen med å berre prate portugisisk til jul, men jaja:)
Eg køyrde dit ilag med Juan og mora, og etterpå drog me til verdas søtaste by (hugsar ikkje namn), som i desember kvart år er "Vila de Natal". Makan til koseleg. Følte meg som i ein teiknefilm med julemusikk i alle dei trange gatane, lys over gatane, julepynt i dei bittesmå butikkane, og brente mandlar og varm sjokolade til salgs på kvart hjørne.
No har eg juleferie. Ikkje til å tru. Eg har fullført ein av dei tre periodane dette skuleåret. Eg har også hatt min siste dag ilag med 11C. Etter ferien byrjar eg i 11A, og blir slengd inn i realfaga etter tre mnd utan å gjere noko særleg. Skal bli deilig å gjere noko nyttig igjen. Og vite at eg kan bruke det når eg kjem att:)
Véret vert betre no då me nærmar oss jul. Dei siste dagane har vore nydelege, med steikjande sol. Eg frydar meg, og folk ler fordi eg fortel at dette er som i mai i Noreg. Ikkje mykje julestemning, men det er ikkje så fælt heller, akkurat. :D
Eg er enno ikkje heilt ferdig med presangane, men det ser ut til at jobbinga er verdt strevet:) Eg kjem til å få tre gongar så mange presangar som vanleg visst. Alle ligg nemle under juletreet, og har gjort i to veker. Eg som var redd for å verte gløymd, haha:)
Hurra, post:D I går var det Brev frå Irene, dei "gamle" i Noreg, pakke fra brorsan, og lapp om ein pakke som ikkje fekk plass i postkassen:) Aaah, deilig! Takk allesammen:)
Sjølvom eg vandra dei 20 min til posten åleine, og sjølvom postmannen no bør kjenne meg ganske godt etter kvart, fekk eg ikkje pakken i går, fordi eg ikkje hadde teke med passet mitt, og han fekk for seg at det ikkje heldt med visa-kortet mitt (sjølvom det vanlegvis rekk). Pripne gubbe.
I dag var eg innom igjen. Yey! Eg har berre verdas beste venner:D
Hahaha, Eirin, Hallvard og Stina hadde sendt ein herleg pakke, med brunost, sjokoladeplate, melkerull, knust sjokoladenisse, smørbukk, Her&Nå og "Tre nøtter til Askepott". Fy søren, så digg:D
Livet går forsåvidt sin vante gang her. Det gjekk eit ljos opp for meg sist veke. Høyrde "My Hometown" (Bruce Springsteen) på veg heim ein dag. Plutseleg følte eg meg som ein del av denne daude byen. Herleg:) Eg er heime. Heimeheimeheime:D Nydeleg. Som vanleg har eg det berre betre og betre.
Juletradisjonane her er faktisk ikkje så ... intense som me har det heime. Det einaste som tydar på jul er treet i hjørna med haugar av pakkar under. Det er ikkje noko som heiter adventssøndag, julekalender, kakebaking eller noko. Kanskje difor eg ikkje fattar at det er jul i morgon.
Fekk ferie på torsdag, og Charlotte og eg drog til Forum Almada. Fiksing av julegåver etc. Det hender jammen mykje uvanleg her. Dette er det mest spontane eg har gjort nokon gong; Me kjøpte skateboard. Ingen av oss har okon gong prøvd, men me snubla over eit tilbod me ikkje kunne motstå, og gjekk hikstande ut av butikken med kvart sitt brett under armen mens me tørka tårene. Jaja:) Ikkje sei me ikkje prøvar nye ting iallfall! Har bestemt oss for å lære dette no, og starte skuleåret ved å skate til skulen. Det siste er eg dog usikker på. Som om ikkje folk glor nok frå før. Haha:D Prøvte oss på veg til supermarknaden på laurdag, og det var vel ganske underhaldande.
På fredag stod me TIDLEG opp, fordi det var juleavslutning i luftforsvaret, og eg, Luisa, Pedro og Mariana drog til Montijo. Ein flygarasje var pynta, og me var til katolsk messe. Interessant å sjå, men eg var døden nær av kulde.
Etterpå var det gratis sukkerspinn og popkorn til ungane, og show med tryllekunstar, klovnar og syngjing. Då eg var så frosen at eg høyrde isen knase i føtene då eg reiste meg opp, gjekk me utanfor der ein moderne julenisse kom svevande, hengjande frå eit militærhelikopter, og så fekk alle ungane pakkar. Kan ikkje seie anna enn at det var temmeleg gjennomført.
Om kvelden var eg med Sara (nabo) og onkelen og tanta hennar, Vanessa og ei anna venninne i Lisboa for å sjå det dei sa er verdas største sirkus. Eg trur ikkje heilt på det, men det var iallfall noko anna enn Sirkus Arnardo i Saudasjøen. Dyrevenen Julie fekk fnatt av å sjå løvar og elefantar tvungne til teite triks, men elles var det ganske bra. Og kult å seie "der har eg vore" når dei viser det på TV dagen etter:D
Laurdag fekk Charlotte besøk av Damla (Tyrkia), og ettermiddagen og kvelden gjekk med til baking av pepperkaker og diverse anna med Vanessa og Yulia frå klassen min. Livatt:) Sjølv om kakene ikkje vart perfekte. Ok, me svidde 60% av dei, men uansett smakar dei litt underleg. Dykk anar ikkje kor frustrerande det er å skulle bake noko her! Dei har jo aldri det som trengs. Sirup er det same som karamellsaus. Men jaja, smakar då jul likevel:)
Etterpå såg me "Polarekspressen":)
Søndag fór eg til Lisboa ilag med Juan. Me er nokre kløpperar i å ta oss rundt etterkvart, takka vere den stygge turistboka hans. Brukte vel gjerne tre timar på å berre dra rundt med metroen for å sjå kor ting er plasserte. Og me gjekk sikkert 10 km til saman. IKKJE å anbefale med høghelte støvlettar. (Ja, eg veit! Kva skjer med verda? Det var Luisa som flippa ut over at skoa mine byrja å prate, og investerte. Faktisk ser det ganske bra ut:) Hjelp, eg byrjar å bli feminin;P).
Véret var skremmande bra, og me inntok ein chill lunch ved "As Docas" - hippaste utestedet om kvelden, koselege restaurantar om dagen. Eg har endå problemer med å forstå at eg faktisk er her i Portugal. Heilt uverkeleg å sitje under ein parasoll og ete "frutas do mar" (enno ein rar ting som hender meg! Sjømaten her er dødsgod!) og sveitte 21. desember, mens sola speglar seg i elva Tejo, og Ponte de 25 Abril ruvar rett over hovudet på oss.
Livet mitt er så digg.:D
Me fekk i det minste med oss eliktrisitetsmuseet, i den gamle fabrikken som "lyste opp Lisboa" før i tida, og så gjekk me til bydelen Belém for å ete dei originale Pasteis de Nata (dei vart først lagt i ein café der, oppskrifta er ein familierøyndom i eit par hundreår, og dei seier dei er dei beste i verda). Dei er ikkje så verst nei:)
Etterpå ville Juan (som finn allslags rart i turistboka si) til Colombo, det som var Europas største kjøpesenter inntil for eit par år sidan - no er det berre nr 2. Og fy SØREN så gedigent. Med eit himla juletre under kuppelen midt i. Trur det er sånn 7 etasjar eller noko, og skremmande mange butikkar og folk. Og alt pynta med lys og glitter. Makan, menneske kan sløse, må eg berre seie. Fekk kjøpt jule/bursdagsgåve til Dúlio, som fyllde året i går, før me fekk pitla oss på toget tilbake.
I dag har me vore rundt og handla inn mat og litt slikt, og ellers har eg jobba på ein av julegåvane til Luisa og Luis. Eg er som alltid kreativ, og har nok brukt fleire timar på å sitje og oversetje matoppskriftar til portugisisk. Manglar berre det, og så gåve til første far Victor, og så kan eg slappe av:)
Sist veke overraska eg meg sjølv med å delta i Corta-Mato. Det er eit skuleløp, og neste runde er mellom skular i distriktet. Sjølvsagt må eg klare å komme meg med der. Ikkje at eg hadde noko val; dei ti beste i kvar aldersgruppe gjekk vidare, og me var to jenter i juniorklassen. Ikkje så stor prestasjon å komme først då, og i all fall ikkje då den andre skada seg halvveis, og halta dei siste 1500 m. Men det pratar me ikkje om, eg seier berre at eg fekk gullmedalje, og går ikkje inn på detaljane:)
I januar skal eg byrje på Sportcity, eit flunkande nytt treningssenter som har ALT. Gledar meg:D Det er berre så dyrt at eg sikkert bare har råd til ein mnd. Jaja, har eg i allefall den tida på å trimme av meg julefettet. Det kan eg forresten 27. óg, for då feirar Dúlio 21årsdagen sin med fotballtrunering (så klart:D). Skal bli gøy.
Me skal eit par-tre dagar til huset til Luis i Setúbal, så eg kan verte kjend med området der. Nyttårsafta håpar eg eg får lov til å dra til Almada og vere med Juan, så me kan sjå fyrverkeriet frå Lisboa. Her er det berre offisielt fyrverkeri, men sjølv dét må sjå nydeleg ut over verdens vakraste by:) Almada, for dei som ikkje veit det er rett ved enden av brua, og har nydeleg utsikt over hovudstaden. Og Juan bur der.
Dagen etter kejm Louis frå New Zealand på besøk her. Wiha:D Der var AFS igjen med fantastiske folk frå heile verda:) Og typisk meg å verte best venner med dei som bur lengst borte. Jaja, ikkje vits å deppe enno, no skal det nytast:) Grininga tek me etterpå.
Tjaa, mens eg no sit her kan eg jo berre skrive litt lenger. Og stoppe kjeften på folk (*kremt* Hallvard) for ei stund^^
Eg og Luisa sit her ved peisen og høyrer ABBA og ser TV.(hahaha, "´Ta a gravar" er ganske underhaldande) Eg er småkjøleg, og er bekymra for å ikkje ha stemme i morgon. Heilt ærleg, på kjøkkenet kan ein sjå pusten sin!
Men det får ein berre leve med.
Haha, eg har forresten ete litt av kvart sidan eg kom hit. Eg har trekt på smilebandet fleire gangar ved tanken på uttrykket til f eks Lena eller Cathrine viss dei hadde sett maten:D
Eg kan ramse opp:
-Rein lever i skiver
-kyllingeinvollar (eller noko liknande. Spørte ikkje:P Identifiserte hjerte og lever. Er populær snack:) )
-sardinar. Ikkje så sjokkerande i seg sjølv, det løgne er at dei alltid vert steikte heile. Med auge og alt! Haha, ser for meg nokre av dykk heime sitje og gnage frå beina.
-Grilla blekksprut. Held dykk fast - det er kjempegodt.
Det går mykje i suppe og sjømat. Høyrest kanskje ganske ekkelt ut, men eg vil gå så langt som å seie at maten her er betre enn heime. Grønnsakssuppe er nam:) Noko anna enn Bergensk fiskesuppe frå Toro.
Til jul eter dei torsk. Det vert litt spesielt.
Uansett kvar eg går, er det reklamar med "Bacalhau da Noruega!". Eg går fortvilt rundt og prøver å forklare at me faktisk ikkje et særleg mykje fisk i Noreg, men folk her har vanskeleg for å tru det. Det er nemleg landet til torsken. Korleis kan me ete anna?
Og elles; "Fins det farga folk i Noreg?". "Ser alle ut som deg?". "Er det alltid snø?".
Eg likar å svare å svare "Nei" "Ja" og "ja". Fantastisk kva ein får folk til å tru:D Den beste enno var det me fekk ein av dei frivillige frå AFS til å tru på velkomstkampen; Alle i Noreg har pistolar frå dei er små, pga isbjørnfaren. Og at me ofte har ein i hagen som kjem for å sove.
Jaja, stakkars, dei kan jo ikkje vite betre:P
I morgon skal eg gjere meg ferdig med gåvene, og så skal me lage diverse kakar og dessertar. Pakkane opnar ein frå midnatt av. gjettar på me vert sitjande til langt på natt:P Sjølve etinga er den 25.
Må passe på å ikkje verte for lat og feit, då Corta-Mato i Sesimbra er 16. januar.
Til slutt må eg seie Hvil i fred til den beste julegåven nokon sinne - Mille. Stakkars pusen min. Var sjuk, og dyrlegen sendte han opp til gamlefar.
GOD JUL OG GODT NYTTÅR ALLE SAMAN! Nyt tida:)
4. desember 2008
Travelt
Jada, eg veit.
Eg har det kjempebra, tida fyk avstad, og eg har ikkje tid til aa setje meg paa dataen. Trur det er bra aa ikkje ha nett i huset, for eg har jo ikkje tid til aa sitje der saa mykje likevel, i tillegg til at eg trur det foerebygg heimlengt.
Oppsummering;
Eg har vore ei veka med Luisa og Luis i Algarve. Veldig chill, og tjue grader kvar dag:) Var i Spania ein dag, og farta elles rundt i div byar og plassar der, saa kjenner stort sett heile kysten der. Deilig med ein liten ferie midt paa hausten. Merkeleg var det no, daa det er slik eg plar tilbringe somarferien min, og julepynt i palmane passar ikkje heilt heller.
Foer det var eg paa Sporting-Porto – heimekamp – med Juan, Semion, Charlotte og Tilmann. Kjempekos, bortsett fraa at laget mitt alltid skal tape.
I helga var eg i Tomar for aa besoeke Aputsiaq (Groenland), ilag med Semion (og fraa Groenland). Det var tipp topp.
Fy soeren saa goey eg hadde det:) Familien til Apu er perfekt. Spelte paintball, koeyrde motocross og var paa sightseeing:) Fekk ikkje sove saa mykje, maa eg innroemme. Var ute til halv 5 foerste natta, og brukte meste av den neste til aa hoeyre spoekelseshistoriar fraa Groenland (det er ikkje barnemat. Hjelp!)
Hadde det aldeles digg i helga, men eg hadde ikkje noko imot aa kkome heim, og det gjer meg enda gladare:)
For dei som lurar; post gjer dagen min ljosare:D Paa fredag fekk eg ein svaer pakke, med skuleboeker fraa Noreg (ikkje fullt saa kos), julepresangar fraa mine gamle heime, og pakkekalender<3 Ahh, takketakk BodiL:D
I forgaars var det tre ting; postkort fra Roberto (Costa Rica), brev fraa Kristrina (Takk, soeta), og Sjokolade fraa min soete soester:D
Om kvelden var eg og Luisa i Almada for aa sjaa paa juledekorasjonar. Dei har lys over alt:) Og Lisboa ser bra ut i moerke:)
I gaarvar det streik i skulen, og difor drog eg til Lisboa ilag med Juan Pablo:) Foerste dagen med daarleg ver heile dagen til no. Skikkeleg vestlandsver. Me tusla rundt og leika turistar (han hadde til og med med seg turistboka om Portugal, til min store skrekk) og hadde det kos:D Var innom borga, ei kyrkje og ellers berre innom div butikkar og koselege gatar. Likar verkelge den byen.
Ellers treng dykk ikkje klage over kulde! Proev aa ha 10 gradar i heile hust naar du vaknar, og ti grader inne i alle skulebygningane. Frys meir her enn heime.
No er det julelys i alle vindauge, og til helga skal me lage juletre (Ja, ALLEREDE!). Og paa soendag er det teateret med nokre fraa AFS, og neste helg er det julelunsj med alle saman. Hurra, gledar meg som ein liten unge:D Skal bli saa kjekt aa sjaa alle igjen. Hinsides idioti at det berre er ein dag. Men no har eg faatt vite at det er ei long helg i april, heldigvis:)
Saa ja, har mykje aa gjere:) No skal eg til aa jobbe meir med skulen og, no daa eg forstaar.
Pratar portugsisik no. Ikkje flytande, men iallefall nok til at eg kunne vere tolk fraa dansk til portugisisk og motsatt heile helga (dei gutane pratar nesten ikkje i det heile teke), og at eg kan diskutere ting med folk. Forstaar alt no, ca.
Nokre slit med heimlengt, faar eg inntrykk av.
Eg saknar dykk heime saaklart, men har det saa bra her at eg faar angst av at det berre er 220 dagar igjen eller noko. Hjelpes, tida flyyyyr!
Gledar meg til jul:D
Eg har det kjempebra, tida fyk avstad, og eg har ikkje tid til aa setje meg paa dataen. Trur det er bra aa ikkje ha nett i huset, for eg har jo ikkje tid til aa sitje der saa mykje likevel, i tillegg til at eg trur det foerebygg heimlengt.
Oppsummering;
Eg har vore ei veka med Luisa og Luis i Algarve. Veldig chill, og tjue grader kvar dag:) Var i Spania ein dag, og farta elles rundt i div byar og plassar der, saa kjenner stort sett heile kysten der. Deilig med ein liten ferie midt paa hausten. Merkeleg var det no, daa det er slik eg plar tilbringe somarferien min, og julepynt i palmane passar ikkje heilt heller.
Foer det var eg paa Sporting-Porto – heimekamp – med Juan, Semion, Charlotte og Tilmann. Kjempekos, bortsett fraa at laget mitt alltid skal tape.
I helga var eg i Tomar for aa besoeke Aputsiaq (Groenland), ilag med Semion (og fraa Groenland). Det var tipp topp.
Fy soeren saa goey eg hadde det:) Familien til Apu er perfekt. Spelte paintball, koeyrde motocross og var paa sightseeing:) Fekk ikkje sove saa mykje, maa eg innroemme. Var ute til halv 5 foerste natta, og brukte meste av den neste til aa hoeyre spoekelseshistoriar fraa Groenland (det er ikkje barnemat. Hjelp!)
Hadde det aldeles digg i helga, men eg hadde ikkje noko imot aa kkome heim, og det gjer meg enda gladare:)
For dei som lurar; post gjer dagen min ljosare:D Paa fredag fekk eg ein svaer pakke, med skuleboeker fraa Noreg (ikkje fullt saa kos), julepresangar fraa mine gamle heime, og pakkekalender<3 Ahh, takketakk BodiL:D
I forgaars var det tre ting; postkort fra Roberto (Costa Rica), brev fraa Kristrina (Takk, soeta), og Sjokolade fraa min soete soester:D
Om kvelden var eg og Luisa i Almada for aa sjaa paa juledekorasjonar. Dei har lys over alt:) Og Lisboa ser bra ut i moerke:)
I gaarvar det streik i skulen, og difor drog eg til Lisboa ilag med Juan Pablo:) Foerste dagen med daarleg ver heile dagen til no. Skikkeleg vestlandsver. Me tusla rundt og leika turistar (han hadde til og med med seg turistboka om Portugal, til min store skrekk) og hadde det kos:D Var innom borga, ei kyrkje og ellers berre innom div butikkar og koselege gatar. Likar verkelge den byen.
Ellers treng dykk ikkje klage over kulde! Proev aa ha 10 gradar i heile hust naar du vaknar, og ti grader inne i alle skulebygningane. Frys meir her enn heime.
No er det julelys i alle vindauge, og til helga skal me lage juletre (Ja, ALLEREDE!). Og paa soendag er det teateret med nokre fraa AFS, og neste helg er det julelunsj med alle saman. Hurra, gledar meg som ein liten unge:D Skal bli saa kjekt aa sjaa alle igjen. Hinsides idioti at det berre er ein dag. Men no har eg faatt vite at det er ei long helg i april, heldigvis:)
Saa ja, har mykje aa gjere:) No skal eg til aa jobbe meir med skulen og, no daa eg forstaar.
Pratar portugsisik no. Ikkje flytande, men iallefall nok til at eg kunne vere tolk fraa dansk til portugisisk og motsatt heile helga (dei gutane pratar nesten ikkje i det heile teke), og at eg kan diskutere ting med folk. Forstaar alt no, ca.
Nokre slit med heimlengt, faar eg inntrykk av.
Eg saknar dykk heime saaklart, men har det saa bra her at eg faar angst av at det berre er 220 dagar igjen eller noko. Hjelpes, tida flyyyyr!
Gledar meg til jul:D
3. november 2008
Oppdatering faktisk!
ÅTVARING; langt innlegg. Har to veker å ta igjen for.
A vida é bela.
Eg har oppdaga eg til min store skrekk at eg berre har 236 dagar igjen her. Skrekk og gru. No offence, men eg har ikkje lyst å forlate denne plassen.
Det høyrest mykje ut i tal, men eg har ein kalender over skuleåret med alle dagane, og det er jo ingenting!
Eg har det så fint no at eg kunne sprekke:)
Det er ikkje noko spesielt, eg trives berre så godt. Kjenner meg heime her, sjølvom det er pokker så kaldt om morgonen når eg må forlate senga.
Trives med "gamlingane" mine. Luisa er faktisk yngre enn mine eigne foreldre, så det er jo ikkje gale eigentleg. Luis er rundt 60 trur eg, men verdens søtaste gubbe. Eg og Luisa pratar og pratar om alt mellom himmel og jord, og Luis er kjempekoseleg og er livredd for at eg ikkje skal ha det bra, for han likar ikkje triste folk. Ikkje noko problem:D
Sist veke var eg paa to studieturar til Lisboa. Med engelskklassen til Oceanário, og med geografiklassen til Museu do Ar og Museu de comunicações.
Koseleg. Klasseturar slaar alltid an:) Bussturar med syngjing og tull knyttar folk saman:)
Fredag kveld var det Halloween. Eg tok med Charlotte på halloween-fest på ein café (Caféar her er opne til langt på natt og fungerer som bar i tillegg). Skjedde ikkje mykje der, var stappfullt av gutar, merkeleg nok, (ja, jenter, berre å kome. Dei er pene! ;D ) som sat og røyka og drakk, og vampyrar og heksar gjekk rundt og serverte og rydda.
Må berre får det ut: ALKOHOL ER SÅ BILLEG!
ah, deilig. Eg og Charlotte heldt på å døy, då me betalte 1,50 euro for ein martini. Tolv kroner?! Og var vist tilbod på halloween-shots - 1 euro.
Forresten fett å berre kunne bestille drink utan at nokon bryr seg om å sjå på deg eingong.
Jaja, me sat der og følte oss litt småteite som utlendingar, og satt og glodde ei stund, prata med nokre gutar i parallellklassen, og så kom Pedro og henta oss ca halv 12. Greit med storesysken som tek deg med ut om natta og kan ta skulda når du kjem for seint heim:) Og greit at dei gidder å ta deg med sjølom dei er tolv år eldre.
Han tok oss med til Sesimbra, spanderte ein drink mens me sat og såg på engelske turistar. Sesimbra er turistby, og ligg heilt ned til havet. Deretter var det ein liten rundtur i området, for å sjå litt natur og forskjellig, og havet under stjernehimmelen, med Lisboa på andre sida av bukta. Nydeleg.
Kom heim i halv tre-tida, stakk innom bakaren og kjøpte innbakt pølseting som er veldig typisk, og køyrde til huset til Pedro og åt og drakk kakao:) Koseleg.
Laurdag vekka Luisa meg kl 10 og tok meg med på marknad. Eg trudde eg skulle flippe ut av fryd. Stappfullt av folk og bodar, og så BILLEG. Atter ein gong. Høyr dette; adidas-joggebukse for 5 euro, og tilogmed ekte merke. Sikkert ulovleg import, men likevel.
Eg kjøpte to BH-ar og tre truser for berre 6,50! Hadde holdt til den eine skåla i Norge :p
Neste gong skal eg ta med meir penger. Etterpå var det mat-marknad. Elskar det. Frukt og grønnsaker i allslags rare variantar, kakar og brød, oliven, ost, fisk og kjøt.
Kl 3 tok Pedro meg med for å surfe:D Himla praktisk at eg er så allsidig, faktisk:) Eg passar saman med alle i begge familiane mine pga bredt interessefelt:) Pedro jobbar i luftforsvaret (har spist lunsj der to gongar. Fett:D For gutar; kult å sjå ein militærbase frå innsida, og være inni stridshelikopter. For jenter; kjekke, veltrente portugiserar i uniform overalt. Haha^^) og er hekta på trening.
Surfing er favorittingen, og han måtte ta meg med:) Fy søren, dette landet er pent! Var på ei strand han sa ikkje var noko særleg, men som hadde passelege bølgjer for meg. Perfekt beliggenhet, midt i mellom Cabo Espichel og Lisboa. Litt for preg av turistar, og sjølve tinga ovanfor er stygge, men hellandussen. Var der eit par timar om ettermiddagen, og sola måla heile verda i gull og sølvblått. Lisboa langt borte til høgre, og fyrtårnet på toppen av stupet til venstre. NYDELEG.
Surfinga kan ein derimot ikkje skryte så mykje av. Eg visste nok at det ikkje var så lett som det ser ut til, men hadde aldri trudd det skulle vere så umogleg. I løpet av dei to timane kom eg meg opp på brettet slik at eg stod på kne ca tre gongar. Resten av tida sloss eg mot straumen og dei uforskamma bølgjane som prøvde å drukne meg.
Men var fett. Sitje på stranda første november og ete frukt etter å ha slete seg totalt ut på naturkreftene, med joggebukse etter den fæle våtdrakta (som beviste atter ein gong at eg skal ete mindre) og sjå verdas finaste solnedgang.
Sist laurdag var eg med Pedro i Lisboa, først på "as docas", hippaste uteplassane i byen, og deretter på ein Club Havana og dansa te latinorytmer til kl 3 om natta.
Når eg tenkjer meg om, er det så mykje å fortelje om at eg lett kunne skreve ein trilogi.
For denne gongen får eg nemne dei mest interessante tinga eg har gjort, og seinare får eg byrje å fortelje om portugisisk kultur og tradisjonar.
For to veker sidan var me på 6-vekersleir med AFS. Eg skal vie livet mitt til den organisasjonen. Beste som har hendt meg.
Alle folka er heilt herlege, og det var ein fryd å sjå dei igjen. Alle har endra seg, og ikkje eit fnugg av den sjenansen me hadde med oss då me ankom, var å sjå. Alle var bestevenner, og den helga gjekk så altfor fort.
AFS er best på å ha gøye aktivitetar og lekar. Og så var det så godt å få prate med folk som veit akkurat kva ein meinar. Me fekk lufta bekymringane våre, og problema me har hatt så langt. Det var ein lettelse, for det viste seg så klart at alle har hatt sine dårlege periodar (eg og Tilmann frå Tyskland var vel dei einaste som ikkje hadde noko å ta opp - eg har hatt to dårlege dagar i løpet av to mnd, ein då eg var sjuk, og ein då eg flytta frå Santos), og at graset hos naboen faktisk er nett det same som på di side. Alle trudde jo at alle dei andre hadde det betre, og at dei berre hadde det gøy.
Fekk meg til å sette endå meir pris på det eg har her:)
Hadde internasjonal middag om fredagen, med mat fra heimlandet. "Å fy fasan, æ e så gravvid, æ", sitat Marte. Seier litt om kor godt det var:) Alle forspiste seg.
Leiren ligg utanfor Lousã, og er eit stort område, men to rekker brakker med soverom (var 8 stk i kvart), dusj/garderobehus med iskaldt vatn, spisesal og aktivitetssal, og masse natur og uteområde, og amfiteater. Evigvarande trompetfanfare kl 8 kvar morgon, 5 grader i rommet, vatn som nektar å verte varmt, opp og ha ein "energizer"-lek med irriterande blide frivillige før frukost, og berre 4 timars søvn. Perfekt<3 Akkurat slik det skal vere:D
Laurdag kveld var det internasjonal kveld - stort leirbål på scenen i amfiet, sitje rundt om, pakka inn i pledd, og sjå på oppvisningar frå dei forskjellege landa.
AFS er så bra, for du lærar meir enn om landet du er i. Eg kan danse argentinsk folkloredans og seie stygge ord på thai.
Reiselysta er tent for godt.
Var trist å dra om søndagen. Fekk meg til å innsjå at det er så mykje eg kjem til å forlate her når eg dreg heim. Eg har venner over heile verda, og kjem mest sannsynleg ikkje til å sjå meir enn ein eller to av dei igjen.
Får heile tida slike depressive tankar, sjølv om eg veit det er sløs av tid.
Livet mitt er berre for bra.
I går var eg med Pedro og Mariana til Lisboa. Var effektive, og var både innom Pasteis de Belêm (berømt bakeri/café som har dei originale pasteis de nata(tradisjonelle portugisiske kaker), der oppskrifta er ein familiehemmeleghet som går i arv), Museu de coches (kongelege hestekjerrer), Museu de Marinha (så stort at me berre gjekk gjennom første etasje. Seier seg sjølv at sjøfarthistorien til Portugal er litt for lang til at ein kan gå gjennom alt i løpet av ein time. Men interessant!) og Casa Pia (berømt barneheim, men veit ikkje kvifor).
Dei kan noko her i landet. Om søndagar er alle museum gratis.
Om ettermiddagen gjorde eg og Luisa klart til kastanjefest i garasjen for me handla. I firetida kom Tilmann(Tyskland). Me hjelpte med å skjere kastanjer og fikse, og gjekk innom familien Santos for å hilse på. Kl 7 henta me Juan(Colombia) på stasjonen i Coina. Så koseleg! Heldt på å døy av fryd.
Eg, Tilmann, Juan, Charlotte(Tyskland - nabo), Vanessa og Sara("syster" til Charlotte-nabo) hadde det fantastisk i vår ende av langbordet. Ellers var det Luisa og Luis, Vanda (syster mi) og Eduardo (kjærasten), Pedro, Mariana og Soraia(nabojente). Masse mat og kjekke folk. Kva meir treng ein?:) AFS gjer underverk. Eg trur aldri me hadde vore venner viss det hadde vore heime, men me storkosar oss i lag:D
Det er fint å ha nokre i nærleiken:) Begge gutane bur ca ein halvtime herfrå, og frå no skal me prøve å møtast oftare.
Eg prøvar å overtale Juan til å lære med å danse. Han har det i blodet, og kan vise korleis ein skal shake! Men han vil ikkje, for han syns det er flaut. Haha, søt^^
Tilmann er eigentleg verdens mest irriterande person, men sjølvom me held på å drepe kvarandre heile tida, ler me så masse at det ikkje gjer noko.
Eg har invitasjon til huset til Tilmann anytime. Far hans henta han, og sa at eg var valget deira etter Tilmann, men dei har to jenter frå før. Haha, så koseleg. Eg som trudde ingen ville ha meg:P
Har invitasjon til Juan for å ete tortillas óg. Ah, me har masse planar ilag no.
Iiiiih, 26. november er det fotballkamp! Ikkje kva som helst! Det er Champions League i Lisboa, Sporting-Barcelona! Eg, Charlotte, Tilmann og Juan og mora og broren. Ih, life's good.
Og 15. november drar me til Algarve. Blir lett ein tur og to over spanskegrensa, skal eg tru Luis.
Eg er altfor heldig:) Har to familiar (tre med den i Noreg), kjekke venner og alt er chill. Eg plukkar verdas beste appelsinar på veg heim frå skulen. Say no more.
-The first time you ever feel alive, is the first time to break the chains-
May the moments last forever.
A vida é bela.
Eg har oppdaga eg til min store skrekk at eg berre har 236 dagar igjen her. Skrekk og gru. No offence, men eg har ikkje lyst å forlate denne plassen.
Det høyrest mykje ut i tal, men eg har ein kalender over skuleåret med alle dagane, og det er jo ingenting!
Eg har det så fint no at eg kunne sprekke:)
Det er ikkje noko spesielt, eg trives berre så godt. Kjenner meg heime her, sjølvom det er pokker så kaldt om morgonen når eg må forlate senga.
Trives med "gamlingane" mine. Luisa er faktisk yngre enn mine eigne foreldre, så det er jo ikkje gale eigentleg. Luis er rundt 60 trur eg, men verdens søtaste gubbe. Eg og Luisa pratar og pratar om alt mellom himmel og jord, og Luis er kjempekoseleg og er livredd for at eg ikkje skal ha det bra, for han likar ikkje triste folk. Ikkje noko problem:D
Sist veke var eg paa to studieturar til Lisboa. Med engelskklassen til Oceanário, og med geografiklassen til Museu do Ar og Museu de comunicações.
Koseleg. Klasseturar slaar alltid an:) Bussturar med syngjing og tull knyttar folk saman:)
Fredag kveld var det Halloween. Eg tok med Charlotte på halloween-fest på ein café (Caféar her er opne til langt på natt og fungerer som bar i tillegg). Skjedde ikkje mykje der, var stappfullt av gutar, merkeleg nok, (ja, jenter, berre å kome. Dei er pene! ;D ) som sat og røyka og drakk, og vampyrar og heksar gjekk rundt og serverte og rydda.
Må berre får det ut: ALKOHOL ER SÅ BILLEG!
ah, deilig. Eg og Charlotte heldt på å døy, då me betalte 1,50 euro for ein martini. Tolv kroner?! Og var vist tilbod på halloween-shots - 1 euro.
Forresten fett å berre kunne bestille drink utan at nokon bryr seg om å sjå på deg eingong.
Jaja, me sat der og følte oss litt småteite som utlendingar, og satt og glodde ei stund, prata med nokre gutar i parallellklassen, og så kom Pedro og henta oss ca halv 12. Greit med storesysken som tek deg med ut om natta og kan ta skulda når du kjem for seint heim:) Og greit at dei gidder å ta deg med sjølom dei er tolv år eldre.
Han tok oss med til Sesimbra, spanderte ein drink mens me sat og såg på engelske turistar. Sesimbra er turistby, og ligg heilt ned til havet. Deretter var det ein liten rundtur i området, for å sjå litt natur og forskjellig, og havet under stjernehimmelen, med Lisboa på andre sida av bukta. Nydeleg.
Kom heim i halv tre-tida, stakk innom bakaren og kjøpte innbakt pølseting som er veldig typisk, og køyrde til huset til Pedro og åt og drakk kakao:) Koseleg.
Laurdag vekka Luisa meg kl 10 og tok meg med på marknad. Eg trudde eg skulle flippe ut av fryd. Stappfullt av folk og bodar, og så BILLEG. Atter ein gong. Høyr dette; adidas-joggebukse for 5 euro, og tilogmed ekte merke. Sikkert ulovleg import, men likevel.
Eg kjøpte to BH-ar og tre truser for berre 6,50! Hadde holdt til den eine skåla i Norge :p
Neste gong skal eg ta med meir penger. Etterpå var det mat-marknad. Elskar det. Frukt og grønnsaker i allslags rare variantar, kakar og brød, oliven, ost, fisk og kjøt.
Kl 3 tok Pedro meg med for å surfe:D Himla praktisk at eg er så allsidig, faktisk:) Eg passar saman med alle i begge familiane mine pga bredt interessefelt:) Pedro jobbar i luftforsvaret (har spist lunsj der to gongar. Fett:D For gutar; kult å sjå ein militærbase frå innsida, og være inni stridshelikopter. For jenter; kjekke, veltrente portugiserar i uniform overalt. Haha^^) og er hekta på trening.
Surfing er favorittingen, og han måtte ta meg med:) Fy søren, dette landet er pent! Var på ei strand han sa ikkje var noko særleg, men som hadde passelege bølgjer for meg. Perfekt beliggenhet, midt i mellom Cabo Espichel og Lisboa. Litt for preg av turistar, og sjølve tinga ovanfor er stygge, men hellandussen. Var der eit par timar om ettermiddagen, og sola måla heile verda i gull og sølvblått. Lisboa langt borte til høgre, og fyrtårnet på toppen av stupet til venstre. NYDELEG.
Surfinga kan ein derimot ikkje skryte så mykje av. Eg visste nok at det ikkje var så lett som det ser ut til, men hadde aldri trudd det skulle vere så umogleg. I løpet av dei to timane kom eg meg opp på brettet slik at eg stod på kne ca tre gongar. Resten av tida sloss eg mot straumen og dei uforskamma bølgjane som prøvde å drukne meg.
Men var fett. Sitje på stranda første november og ete frukt etter å ha slete seg totalt ut på naturkreftene, med joggebukse etter den fæle våtdrakta (som beviste atter ein gong at eg skal ete mindre) og sjå verdas finaste solnedgang.
Sist laurdag var eg med Pedro i Lisboa, først på "as docas", hippaste uteplassane i byen, og deretter på ein Club Havana og dansa te latinorytmer til kl 3 om natta.
Når eg tenkjer meg om, er det så mykje å fortelje om at eg lett kunne skreve ein trilogi.
For denne gongen får eg nemne dei mest interessante tinga eg har gjort, og seinare får eg byrje å fortelje om portugisisk kultur og tradisjonar.
For to veker sidan var me på 6-vekersleir med AFS. Eg skal vie livet mitt til den organisasjonen. Beste som har hendt meg.
Alle folka er heilt herlege, og det var ein fryd å sjå dei igjen. Alle har endra seg, og ikkje eit fnugg av den sjenansen me hadde med oss då me ankom, var å sjå. Alle var bestevenner, og den helga gjekk så altfor fort.
AFS er best på å ha gøye aktivitetar og lekar. Og så var det så godt å få prate med folk som veit akkurat kva ein meinar. Me fekk lufta bekymringane våre, og problema me har hatt så langt. Det var ein lettelse, for det viste seg så klart at alle har hatt sine dårlege periodar (eg og Tilmann frå Tyskland var vel dei einaste som ikkje hadde noko å ta opp - eg har hatt to dårlege dagar i løpet av to mnd, ein då eg var sjuk, og ein då eg flytta frå Santos), og at graset hos naboen faktisk er nett det same som på di side. Alle trudde jo at alle dei andre hadde det betre, og at dei berre hadde det gøy.
Fekk meg til å sette endå meir pris på det eg har her:)
Hadde internasjonal middag om fredagen, med mat fra heimlandet. "Å fy fasan, æ e så gravvid, æ", sitat Marte. Seier litt om kor godt det var:) Alle forspiste seg.
Leiren ligg utanfor Lousã, og er eit stort område, men to rekker brakker med soverom (var 8 stk i kvart), dusj/garderobehus med iskaldt vatn, spisesal og aktivitetssal, og masse natur og uteområde, og amfiteater. Evigvarande trompetfanfare kl 8 kvar morgon, 5 grader i rommet, vatn som nektar å verte varmt, opp og ha ein "energizer"-lek med irriterande blide frivillige før frukost, og berre 4 timars søvn. Perfekt<3 Akkurat slik det skal vere:D
Laurdag kveld var det internasjonal kveld - stort leirbål på scenen i amfiet, sitje rundt om, pakka inn i pledd, og sjå på oppvisningar frå dei forskjellege landa.
AFS er så bra, for du lærar meir enn om landet du er i. Eg kan danse argentinsk folkloredans og seie stygge ord på thai.
Reiselysta er tent for godt.
Var trist å dra om søndagen. Fekk meg til å innsjå at det er så mykje eg kjem til å forlate her når eg dreg heim. Eg har venner over heile verda, og kjem mest sannsynleg ikkje til å sjå meir enn ein eller to av dei igjen.
Får heile tida slike depressive tankar, sjølv om eg veit det er sløs av tid.
Livet mitt er berre for bra.
I går var eg med Pedro og Mariana til Lisboa. Var effektive, og var både innom Pasteis de Belêm (berømt bakeri/café som har dei originale pasteis de nata(tradisjonelle portugisiske kaker), der oppskrifta er ein familiehemmeleghet som går i arv), Museu de coches (kongelege hestekjerrer), Museu de Marinha (så stort at me berre gjekk gjennom første etasje. Seier seg sjølv at sjøfarthistorien til Portugal er litt for lang til at ein kan gå gjennom alt i løpet av ein time. Men interessant!) og Casa Pia (berømt barneheim, men veit ikkje kvifor).
Dei kan noko her i landet. Om søndagar er alle museum gratis.
Om ettermiddagen gjorde eg og Luisa klart til kastanjefest i garasjen for me handla. I firetida kom Tilmann(Tyskland). Me hjelpte med å skjere kastanjer og fikse, og gjekk innom familien Santos for å hilse på. Kl 7 henta me Juan(Colombia) på stasjonen i Coina. Så koseleg! Heldt på å døy av fryd.
Eg, Tilmann, Juan, Charlotte(Tyskland - nabo), Vanessa og Sara("syster" til Charlotte-nabo) hadde det fantastisk i vår ende av langbordet. Ellers var det Luisa og Luis, Vanda (syster mi) og Eduardo (kjærasten), Pedro, Mariana og Soraia(nabojente). Masse mat og kjekke folk. Kva meir treng ein?:) AFS gjer underverk. Eg trur aldri me hadde vore venner viss det hadde vore heime, men me storkosar oss i lag:D
Det er fint å ha nokre i nærleiken:) Begge gutane bur ca ein halvtime herfrå, og frå no skal me prøve å møtast oftare.
Eg prøvar å overtale Juan til å lære med å danse. Han har det i blodet, og kan vise korleis ein skal shake! Men han vil ikkje, for han syns det er flaut. Haha, søt^^
Tilmann er eigentleg verdens mest irriterande person, men sjølvom me held på å drepe kvarandre heile tida, ler me så masse at det ikkje gjer noko.
Eg har invitasjon til huset til Tilmann anytime. Far hans henta han, og sa at eg var valget deira etter Tilmann, men dei har to jenter frå før. Haha, så koseleg. Eg som trudde ingen ville ha meg:P
Har invitasjon til Juan for å ete tortillas óg. Ah, me har masse planar ilag no.
Iiiiih, 26. november er det fotballkamp! Ikkje kva som helst! Det er Champions League i Lisboa, Sporting-Barcelona! Eg, Charlotte, Tilmann og Juan og mora og broren. Ih, life's good.
Og 15. november drar me til Algarve. Blir lett ein tur og to over spanskegrensa, skal eg tru Luis.
Eg er altfor heldig:) Har to familiar (tre med den i Noreg), kjekke venner og alt er chill. Eg plukkar verdas beste appelsinar på veg heim frå skulen. Say no more.
-The first time you ever feel alive, is the first time to break the chains-
May the moments last forever.
15. oktober 2008
Ny addresse.
Har flytta og komt meg nokolunde paa plass hos "naboen".
Hyggjeleg par pa 55-60 aar, med to vaksne barn.
Er meir besteforeldre enn foreldre, foeler eg, og hadde kraftig heimlengt til Santos dei foerste dagane.
No har eg vend meg til tanken, og har det bra der:)
Portugisisken vert raskt betre, daa dei berre pratar portugsisk, og eg kjem til aa faa sjaa meir av landet hos dei, daa dei reiser mykje:)
No er eg hos Santos og snyltar paa nettet. Trur spesielt David saknar med, soete guten:) Men ser dei kvar dag,saa skal gaa bra.
Til helga er det leir med AFS i Lousã. Blir fett:D
Her er den nye addressa mi (hint hint):
Rua Teófilo Braga, Lt 536 (ikkje 534 lenger, men eg faar det likevel)
2975-332 Quinta do Conde
Setúbal
Portugal
Hyggjeleg par pa 55-60 aar, med to vaksne barn.
Er meir besteforeldre enn foreldre, foeler eg, og hadde kraftig heimlengt til Santos dei foerste dagane.
No har eg vend meg til tanken, og har det bra der:)
Portugisisken vert raskt betre, daa dei berre pratar portugsisk, og eg kjem til aa faa sjaa meir av landet hos dei, daa dei reiser mykje:)
No er eg hos Santos og snyltar paa nettet. Trur spesielt David saknar med, soete guten:) Men ser dei kvar dag,saa skal gaa bra.
Til helga er det leir med AFS i Lousã. Blir fett:D
Her er den nye addressa mi (hint hint):
Rua Teófilo Braga, Lt 536 (ikkje 534 lenger, men eg faar det likevel)
2975-332 Quinta do Conde
Setúbal
Portugal
11. oktober 2008
Right here in the place where I belong
Here I am - This is me. There's nowhere in the world I'd rather be.
Here I am, so young and strong, right here in the place where I belong.
Nettet har endeleg bestemt seg for å fungere igjen, etter over ei veke.
No sit eg og Dúlio og henger på senga til Vanessa. Me har spelt fotball i to og ein halv time mot nokre venner av Dúlio frå Lisboa. Herleg å spele fotball! Sjølv om eg var litt nervøs, som einaste jente mot mannfolk mellom tjue og tjuefem, som bl.a. spilte på ungdomslaget til Sporting og Lisboa for nokre år sidan. Men det er sikkert noko med den portugisiske lufta som gjer folk gode i fotball, for til tross for t par ekstra gram på magen, dårlege sko og gnagsår, greide eg å imponere alle, og score 3-4 mål.
Er nøgd med dagens arbeid.
Er så fantastisk herleg å spele fotball at eg ikkje har ord. Trur ikkje eg har vore klar over kor mykje eg har sakna det.
I løpet av veka skal me til Lisboa og spele med dei same folka. Herleg.Herleg:)
Ellers vert dette siste dagen hos familien Santos. I morgon skal eg pakke kofferten, og flytte meg omlag 40 m ned gata til min koselege nabo Louisa med kattane.
Eg er så glad. Supertrist å måtte forlate desse herlege menneska, men det er den beste løysinga. Eg slepp å flytte til dei eg ikkje liker, for dit skal Charlotte, den tyske jenta som har budd hos Louisa til idag.
Emosjonell berg-og-dalbane desse siste to dagane. Eg har heile tida hatt lyst å flytte til Louisa, og kvar gong det har sett ut som eg kunne komme dit, kunne eg ikkje likevel. Hadde verkeleg ikkje lyst å bu hos dei andre, og igår då det vart avgjort kvar eg måtte, sende Dúlio meg ein melding mens eg var på skulen at han hadde dårlege nyhende.
Eg mildt sagt litt nedfor, men då eg kom heim sa han; Vil du høyre kva som er nytt? Du skal bu hos Cintra.
Eg byrja nesten å grine av glede.
Alt ordna seg til slutt:)
I kveld skal eg spise middag med Louisa, Pedro og Vanda (mine kommande søsken) og kjærasten til Vanda.
Eg har det topp. Er blitt vant til livet og kulturen her no. Kjem til å kysse alle kver gong eg møtar nokon når eg kjem til Noreg att. Eg har allereie begynt å kome for seint til alt, og ha ein ganske likegyldig haldning til avtalar. Veit ikkje om det er positivt. Hadde store planar om å verte betre med å kome til tida og vere meir punktleg, men trur ikkje det går an her. Vanlegvis er folk minst ein time for seine, uansett. Lærarar er minst ti min for seine, og historielæraren min har berre vore der 10% av timane.
Eg har starta på kampen mot kiloane. Sist laurdag sprang eg 7 km på 40 min med Pedro, min nye bror. Litt for raskt for meg, men han spring liksom maraton til vanleg, og dei som kjenner meg, veit at eg aldri vil vere dårlegare.
Om kvelden var me i Lisboa i 27-årsdag til Vanda på ein flamenco-restaurant. Sjølv om det er ein spansk dans, føler eg det er populært her, og er ofte kulturelt innslag. Fantastisk kult.
Etterpå var med ute og såg på Lisboas natteliv. Så mykje folk! Måtte brøyte oss fram mellom store og små, fulle og edru for i det heile tatt kunne forflytte oss.
Eg la meg rundt kl 4 den natta.
Søndag stod eg opp kl 9 og spelte tennis med Dúlio og kompisen hans, David + kjærasten hans.
Etterpå var me i 27årsdag for Vanda igjen, denne gong for familie og venner. Så mykje god mat! Eg var for andre gong i mitt liv (i løpet av denne mnd) så mett at eg heldt på å krepere.
Men mandag hadde eg både gym og futsaltrening, og pådro meg så kraftig gangsperr at eg trur eg fekk forbrent ein del kaloriar.
På onsdag hadde eg gym igjen, og presterte nok ein gong å få vurdering NA (avansert nivå), sjølv om eg ikkje gjorde så mykje. Læraren diggar meg.
Etterpå var eg på basketballtrening. Haha, kven skulle trudd det?
Basketball på torsdag og.
I går greide me å miste futsaltreninga fordi me var på Forum Almada for å kjøpe dei nydelege futsalskoa eg har hatt lyst på i fleire veker. Kvifor vart eg ikkje overraska då dei berre hadde str 44 igjen?
Dei som kjenner meg, veit kor vanskeleg det er å finne sko eg likar. Då eg endeleg fant nokre og blei ferdig, viste det seg i dag tidlig at det ikkje er futsal-sko, men til kunstgras. Er det mogleg?
Eg tenkte at eg hadde grunn til å ikkje kome, då eg måtte kjøpe sko (føtene mine er øydelagd av for dårlege joggesko), men det viste seg at eg mista treninga til inga nytte.
Var der med Charlotte, Dúlio og Sarah, og det endte med at me åt der. På togstasjonen utanfor Quinta do Conde vart me henta av Paulo, kompisen til Dúlio.
Eg var på café med Dúlio frå 11 til halv 1 ilag med vennene hans:)
Café midt om natta. Er normalt her istadenfor pub. Kanskje fordi dei ofte fungerar som bar i tillegg.
I Quinta do Conde er det omlag 30 000 innbyggjerar. Det er ikkje så mykje anna enn hus. Og Caféar. Cáfear over alt. På veg til skulen går eg forbi tre-fire-fem, og berre to andre butikkar.
Dei fleste skapningar eter for å kunne leve. Portugiserar lever for å kunne ete. Trur ikkje det er mogleg å vere ein plass der du ikkje kan få tak i noko spiseleg innan ti minutt, sånn bortsett frå langt ute i naturen.
Masse masse mat! Sjølve maten er sunn; poteter, fisk, kylling, grønnsaker, suppe. Problemet er at dei har så mykje imellom måltidene som ikkje er sunt.
Eg fortelde om kakefabrikken?
Ei kake kostar 60 centimos- ca 5 kr - der. Og dei er vanlegvis på storleik med to hender. Mmm:) Litt ekstra flesk må dykk forberede dykk på når eg kjem att;)
No har eg bakt sjokoladekake:)
Eg veit dykk meiner eg skriv for sjeldan, men dykk må nok berre venne dykk til det. Til no har det vore fordi det trådlause nettet berre funker ein gong i blandt(trur det er naboen sitt), men frå i morgon kjem eg til å bu i eit hus utan PC, og lenger vekke frå det trådlause, så det vert nok sjeldnare etterkvart.
Beijinhos!
Here I am, so young and strong, right here in the place where I belong.
Nettet har endeleg bestemt seg for å fungere igjen, etter over ei veke.
No sit eg og Dúlio og henger på senga til Vanessa. Me har spelt fotball i to og ein halv time mot nokre venner av Dúlio frå Lisboa. Herleg å spele fotball! Sjølv om eg var litt nervøs, som einaste jente mot mannfolk mellom tjue og tjuefem, som bl.a. spilte på ungdomslaget til Sporting og Lisboa for nokre år sidan. Men det er sikkert noko med den portugisiske lufta som gjer folk gode i fotball, for til tross for t par ekstra gram på magen, dårlege sko og gnagsår, greide eg å imponere alle, og score 3-4 mål.
Er nøgd med dagens arbeid.
Er så fantastisk herleg å spele fotball at eg ikkje har ord. Trur ikkje eg har vore klar over kor mykje eg har sakna det.
I løpet av veka skal me til Lisboa og spele med dei same folka. Herleg.Herleg:)
Ellers vert dette siste dagen hos familien Santos. I morgon skal eg pakke kofferten, og flytte meg omlag 40 m ned gata til min koselege nabo Louisa med kattane.
Eg er så glad. Supertrist å måtte forlate desse herlege menneska, men det er den beste løysinga. Eg slepp å flytte til dei eg ikkje liker, for dit skal Charlotte, den tyske jenta som har budd hos Louisa til idag.
Emosjonell berg-og-dalbane desse siste to dagane. Eg har heile tida hatt lyst å flytte til Louisa, og kvar gong det har sett ut som eg kunne komme dit, kunne eg ikkje likevel. Hadde verkeleg ikkje lyst å bu hos dei andre, og igår då det vart avgjort kvar eg måtte, sende Dúlio meg ein melding mens eg var på skulen at han hadde dårlege nyhende.
Eg mildt sagt litt nedfor, men då eg kom heim sa han; Vil du høyre kva som er nytt? Du skal bu hos Cintra.
Eg byrja nesten å grine av glede.
Alt ordna seg til slutt:)
I kveld skal eg spise middag med Louisa, Pedro og Vanda (mine kommande søsken) og kjærasten til Vanda.
Eg har det topp. Er blitt vant til livet og kulturen her no. Kjem til å kysse alle kver gong eg møtar nokon når eg kjem til Noreg att. Eg har allereie begynt å kome for seint til alt, og ha ein ganske likegyldig haldning til avtalar. Veit ikkje om det er positivt. Hadde store planar om å verte betre med å kome til tida og vere meir punktleg, men trur ikkje det går an her. Vanlegvis er folk minst ein time for seine, uansett. Lærarar er minst ti min for seine, og historielæraren min har berre vore der 10% av timane.
Eg har starta på kampen mot kiloane. Sist laurdag sprang eg 7 km på 40 min med Pedro, min nye bror. Litt for raskt for meg, men han spring liksom maraton til vanleg, og dei som kjenner meg, veit at eg aldri vil vere dårlegare.
Om kvelden var me i Lisboa i 27-årsdag til Vanda på ein flamenco-restaurant. Sjølv om det er ein spansk dans, føler eg det er populært her, og er ofte kulturelt innslag. Fantastisk kult.
Etterpå var med ute og såg på Lisboas natteliv. Så mykje folk! Måtte brøyte oss fram mellom store og små, fulle og edru for i det heile tatt kunne forflytte oss.
Eg la meg rundt kl 4 den natta.
Søndag stod eg opp kl 9 og spelte tennis med Dúlio og kompisen hans, David + kjærasten hans.
Etterpå var me i 27årsdag for Vanda igjen, denne gong for familie og venner. Så mykje god mat! Eg var for andre gong i mitt liv (i løpet av denne mnd) så mett at eg heldt på å krepere.
Men mandag hadde eg både gym og futsaltrening, og pådro meg så kraftig gangsperr at eg trur eg fekk forbrent ein del kaloriar.
På onsdag hadde eg gym igjen, og presterte nok ein gong å få vurdering NA (avansert nivå), sjølv om eg ikkje gjorde så mykje. Læraren diggar meg.
Etterpå var eg på basketballtrening. Haha, kven skulle trudd det?
Basketball på torsdag og.
I går greide me å miste futsaltreninga fordi me var på Forum Almada for å kjøpe dei nydelege futsalskoa eg har hatt lyst på i fleire veker. Kvifor vart eg ikkje overraska då dei berre hadde str 44 igjen?
Dei som kjenner meg, veit kor vanskeleg det er å finne sko eg likar. Då eg endeleg fant nokre og blei ferdig, viste det seg i dag tidlig at det ikkje er futsal-sko, men til kunstgras. Er det mogleg?
Eg tenkte at eg hadde grunn til å ikkje kome, då eg måtte kjøpe sko (føtene mine er øydelagd av for dårlege joggesko), men det viste seg at eg mista treninga til inga nytte.
Var der med Charlotte, Dúlio og Sarah, og det endte med at me åt der. På togstasjonen utanfor Quinta do Conde vart me henta av Paulo, kompisen til Dúlio.
Eg var på café med Dúlio frå 11 til halv 1 ilag med vennene hans:)
Café midt om natta. Er normalt her istadenfor pub. Kanskje fordi dei ofte fungerar som bar i tillegg.
I Quinta do Conde er det omlag 30 000 innbyggjerar. Det er ikkje så mykje anna enn hus. Og Caféar. Cáfear over alt. På veg til skulen går eg forbi tre-fire-fem, og berre to andre butikkar.
Dei fleste skapningar eter for å kunne leve. Portugiserar lever for å kunne ete. Trur ikkje det er mogleg å vere ein plass der du ikkje kan få tak i noko spiseleg innan ti minutt, sånn bortsett frå langt ute i naturen.
Masse masse mat! Sjølve maten er sunn; poteter, fisk, kylling, grønnsaker, suppe. Problemet er at dei har så mykje imellom måltidene som ikkje er sunt.
Eg fortelde om kakefabrikken?
Ei kake kostar 60 centimos- ca 5 kr - der. Og dei er vanlegvis på storleik med to hender. Mmm:) Litt ekstra flesk må dykk forberede dykk på når eg kjem att;)
No har eg bakt sjokoladekake:)
Eg veit dykk meiner eg skriv for sjeldan, men dykk må nok berre venne dykk til det. Til no har det vore fordi det trådlause nettet berre funker ein gong i blandt(trur det er naboen sitt), men frå i morgon kjem eg til å bu i eit hus utan PC, og lenger vekke frå det trådlause, så det vert nok sjeldnare etterkvart.
Beijinhos!
1. oktober 2008
Streik
Stod opp til vanleg tid og irriterte meg over at Vanessa som vanleg kunne sove lenger enn meg, for det var streik på skulen hennar. Ingen gidder å bry seg med å fortelje meg, eller nokre andre på skulen, at det er streik der og. Jaja, frisk spasertur om morgonen gjer jo godt. Trur ikkje eingang alle lærarane var klare over det, for eg møtte både ein og to på veg heim igjen.
Så eg gjekk heim att, slappa av, gjorde ingenting og spiste før eg drog til Rio Sul for å gå på kino, og me såg "Babylon A.D" eller noko. Ikkje min type film nei. Vin Diesel er brødteit.
Når eg kom heim, var eg og Vanessa og Sara på joggetur. Nei, ikkje så sprekt som ein skulle tru. Me jogga, gjekk, gjekk, gjekk. Satt i ein park, gjekk til kakefabrikken og kjøpte nybakte portugisiske kaker (og DEI er gode! Og det er opent der heile døgnet), satt på ein benk og åt dei, og hadde ring-på-spring tilbake. Ikkje rart eg vert tjukkare.
Skal moglegvis på stranda i løpet av veka:) Negativt fordi det betyr bikini, og positivt fordi det er strand.
På fredag var eg ute med ein gjeng frå klassen. Me var 8 stk som åt på kinarestaurant. Ikkje dyrt akkurat. Me spleiste, og betalte 7 euro kvar. Det var for ein rett til kvar, ei vassflaske, to cola-ar og tre mugger Sangria (den einaste vinen eg kan seie er god, faktisk). Altså 60 kr på kvar.
Etterpå gjekk me til parken. Ungdom her har like lite å finne på i helgene, så då sit dei i parken og drikk. Er sikkert ekstra low-life her, fordi det aldri hender noko her.
Jaja, me var innom supermarknaden ved siden av parken for å kjøpe drikke. Eg er fascinert. Det er 16årsgrense her, og dei bryr seg ikkje uansett. Du går inn, finn hylla med sprit (alt er inne i matbutikken) og du kjøper det du vil, skremmande billeg så klart (eg siterer; Bacardi for 12 euro- ca 100 kr) og går ut og drikk det.
Jaja. Eg er fornufitg og holdt meg frå det. Familien sa at dei veit dei kan stole på meg, og gir meg ikkje nokre innetider, så då må eg jo bevise at eg er ansvarleg, så eg var heime, klinkande edru kvart på tolv.
Eg har totalforbud mot å gå åleine om kveldande, så anten må eg verte henta, eller så må eg få følgje heim. Eg tenkte at dei andre sikkert heller ville ha det gøy enn å gå med meg, så eg tenkte å sende melding om å verte henta, men neida, då stod plutseleg alle gutane frå klassen der og ville følgje meg. Dei er verkeleg ansvarlege her.
Det endte med at Hugo fulgte meg heim, for han hadde spørt om eg ville vere med, og då var det hans ansvar å få meg heim. Ta den, dykk heime^^ Ligg nokre hakk bak på gentlemanskalaen;)
På laurdag hadde David bursdag - 9 år. Me brukte heile formiddagen på å stelle i stand selskapet hans i kjellaren. Ganske unaudsynt, då ungane etter ti min hadde øydelagt alt. God tid, sa du?
Selskapet skulle byrje kl 2, og klokka 3 kom den første ungen. Klokka var nærmare 4 før alle var der. På den andre sida gjekk dei aldri heim igjen, men var til rundt kl 10.
Midt på laurdagen kom Pedro, sonen til Louisa, nabodama med kattar, og nevøen hans med ein bag med gratis stæsj og startnummer. Startnummer? Jau, det var det løpet Mâe hadde snakka om at me skulle delta i, over ei bru. Eg opna ein reklame, og leser fyrste linja. "Halvmaraton i Lisboa, 17 km". What! Sånt skjer når du berre forstår delvis kva folk seier. Brukte eit par timar på å irritere meg og lure på å bli sjuk neste dag, men det viste seg at eg skulle springe mini-maraton, berre 8 km.
Eg har forandra meg allereie. I Noreg hadde eg aldri gjort noko slikt, trur eg. Her, før eg visste ordet av det, sat eg i bilen med to menn eg ikkje hadde prata med før kl halv 8 om morgonen, på veg mot et gigantisk løp over Vasco da Gama-brua i Lisboa, med direktesending på TV og greier.
Køyrde inn i Lisboa over Ponte de 25. Abril med sola i ryggen. Den byen er så vakker. Fekk sånn "kan klare alt"-kjensle, og hadde lyst til å hyle av fryd.
Eg trur det var ca 15000 stk med på løpet. Eg trudde ikkje det fanst så mange menneske. Det krelte verkeleg, og eg brukte heile løpet på å springe forbi folk. Sprang fortare enn alle eg såg, og kom likevel ikkje heilt fram. Utruleg folkemengd.
Kom i mål på omlag 52:15, dyvvåt av sveitte. Kunne gjort det betre, men det var for mange folk, og kom litt for brått på.
Heldigvis fann nevøen meg (veit enno ikkje kva han heiter). Han er 17 og me sleit litt med å finne tilbake til bilen, men greide det dog til slutt. Far hans jobbar hos det selskapet som er hovudsponsor for sånne løp, og difor får han tre gratis plassar - han, Pedro og eg - kvar gong. Eg har sagt ja til å dra til Porto i oktober for å vere med på løp der og. Ja, skjer rare ting når du er på utveksling.
Då eg kom tilbake, dusja eg, og åt middag hos Louisa i lag med dei to og den vakre dottera til Pedro - Mariana på 8. Koseleg. Etterpå såg me "Meet the Robinsons" der. Eg vart sjuk.
Mangel på søvn, løpet og evt smitte frå Dúlio førte til at eg endte opp med feber og vondt i hovudet og kraftig forkjøling. Er framleis småsjuk, men er på betringens veg, heldigvis.
Eg må beklage eventuelle skrivefeil og feilformuleringar. No har det gått tre veker sidan eg prata norsk sist, og ellers har eg berre sagt "hurpe" og "kossen går det?" på norsk til læreviljuge klassekameratar.
Eg veit ikkje kva språk eg tenkjer på eingang (Det er det eg seier, Linda!). Har etterkvert blitt ein reser i engelsk (treng ikkje dra til USA for å bli det) og den siste veka har eg så smått begynt å prate. Det er ein fantastisk lettelse å faktisk kunne følgje med på ein diskusjon og fatte kva dei seier. No forstår eg nesten alt. På veg heim frå skulen fulgte eg med Pedro, den ultimate nerden i klassen, og han babla om alt fra merkelege kampsportar til religion, og eg forstod:) Det er så deilig. Og greier stort sett å gjere meg forstått no, sjølv om eg ikkje heilt kan verbtidene (er unnskyldt. Det er ca tjue.).
Så om ikkje lenge skal det nok gå så fint, så:)
Orddeling her er ikkje noko problem - dei har aldri funne ut korleis dei skal settast saman;
espingarda de pressâo de ar - luftgevær
relógio de pulso de ouro - gullarmbåndsur
Snakk om å gjere det tungvint.
Hår: eg trur 60% av gutane har hanekam/Kristian Kjelling-sveis med kort på sidene og lenger frå panna og bak.
Mobil er det viktigaste. Å ha ein kul mobil er svæææært viktig. Eg drit i det, og bruker min delvis oppslitte Nokia, men alle eg ser har ein eller annan fancy sak dei sit og knottar på. Ikkje spør meg kvifor akkurat det skulle vere kult, men slik er det.
Hallvard saknar meg. Så koseleg:) Saknar deg og;)
Eg bør vel sove nå. Ingen streik i morgon, så eg må nok opp til vanleg tid, sjølv om me neppe har historielærar. Han har ein tendens til aldri å vere der, så me spelar kort på caféen. Sløs av tid, for eg ville heller sove.
Alt står bra til her:)
Skriv ikkje så ofte, for eg gidder ikkje bruke så masse tid på det, så tek heller eit langt innlegg ein gong ibland.
Nøgd Eirin? :)
Så eg gjekk heim att, slappa av, gjorde ingenting og spiste før eg drog til Rio Sul for å gå på kino, og me såg "Babylon A.D" eller noko. Ikkje min type film nei. Vin Diesel er brødteit.
Når eg kom heim, var eg og Vanessa og Sara på joggetur. Nei, ikkje så sprekt som ein skulle tru. Me jogga, gjekk, gjekk, gjekk. Satt i ein park, gjekk til kakefabrikken og kjøpte nybakte portugisiske kaker (og DEI er gode! Og det er opent der heile døgnet), satt på ein benk og åt dei, og hadde ring-på-spring tilbake. Ikkje rart eg vert tjukkare.
Skal moglegvis på stranda i løpet av veka:) Negativt fordi det betyr bikini, og positivt fordi det er strand.
På fredag var eg ute med ein gjeng frå klassen. Me var 8 stk som åt på kinarestaurant. Ikkje dyrt akkurat. Me spleiste, og betalte 7 euro kvar. Det var for ein rett til kvar, ei vassflaske, to cola-ar og tre mugger Sangria (den einaste vinen eg kan seie er god, faktisk). Altså 60 kr på kvar.
Etterpå gjekk me til parken. Ungdom her har like lite å finne på i helgene, så då sit dei i parken og drikk. Er sikkert ekstra low-life her, fordi det aldri hender noko her.
Jaja, me var innom supermarknaden ved siden av parken for å kjøpe drikke. Eg er fascinert. Det er 16årsgrense her, og dei bryr seg ikkje uansett. Du går inn, finn hylla med sprit (alt er inne i matbutikken) og du kjøper det du vil, skremmande billeg så klart (eg siterer; Bacardi for 12 euro- ca 100 kr) og går ut og drikk det.
Jaja. Eg er fornufitg og holdt meg frå det. Familien sa at dei veit dei kan stole på meg, og gir meg ikkje nokre innetider, så då må eg jo bevise at eg er ansvarleg, så eg var heime, klinkande edru kvart på tolv.
Eg har totalforbud mot å gå åleine om kveldande, så anten må eg verte henta, eller så må eg få følgje heim. Eg tenkte at dei andre sikkert heller ville ha det gøy enn å gå med meg, så eg tenkte å sende melding om å verte henta, men neida, då stod plutseleg alle gutane frå klassen der og ville følgje meg. Dei er verkeleg ansvarlege her.
Det endte med at Hugo fulgte meg heim, for han hadde spørt om eg ville vere med, og då var det hans ansvar å få meg heim. Ta den, dykk heime^^ Ligg nokre hakk bak på gentlemanskalaen;)
På laurdag hadde David bursdag - 9 år. Me brukte heile formiddagen på å stelle i stand selskapet hans i kjellaren. Ganske unaudsynt, då ungane etter ti min hadde øydelagt alt. God tid, sa du?
Selskapet skulle byrje kl 2, og klokka 3 kom den første ungen. Klokka var nærmare 4 før alle var der. På den andre sida gjekk dei aldri heim igjen, men var til rundt kl 10.
Midt på laurdagen kom Pedro, sonen til Louisa, nabodama med kattar, og nevøen hans med ein bag med gratis stæsj og startnummer. Startnummer? Jau, det var det løpet Mâe hadde snakka om at me skulle delta i, over ei bru. Eg opna ein reklame, og leser fyrste linja. "Halvmaraton i Lisboa, 17 km". What! Sånt skjer når du berre forstår delvis kva folk seier. Brukte eit par timar på å irritere meg og lure på å bli sjuk neste dag, men det viste seg at eg skulle springe mini-maraton, berre 8 km.
Eg har forandra meg allereie. I Noreg hadde eg aldri gjort noko slikt, trur eg. Her, før eg visste ordet av det, sat eg i bilen med to menn eg ikkje hadde prata med før kl halv 8 om morgonen, på veg mot et gigantisk løp over Vasco da Gama-brua i Lisboa, med direktesending på TV og greier.
Køyrde inn i Lisboa over Ponte de 25. Abril med sola i ryggen. Den byen er så vakker. Fekk sånn "kan klare alt"-kjensle, og hadde lyst til å hyle av fryd.
Eg trur det var ca 15000 stk med på løpet. Eg trudde ikkje det fanst så mange menneske. Det krelte verkeleg, og eg brukte heile løpet på å springe forbi folk. Sprang fortare enn alle eg såg, og kom likevel ikkje heilt fram. Utruleg folkemengd.
Kom i mål på omlag 52:15, dyvvåt av sveitte. Kunne gjort det betre, men det var for mange folk, og kom litt for brått på.
Heldigvis fann nevøen meg (veit enno ikkje kva han heiter). Han er 17 og me sleit litt med å finne tilbake til bilen, men greide det dog til slutt. Far hans jobbar hos det selskapet som er hovudsponsor for sånne løp, og difor får han tre gratis plassar - han, Pedro og eg - kvar gong. Eg har sagt ja til å dra til Porto i oktober for å vere med på løp der og. Ja, skjer rare ting når du er på utveksling.
Då eg kom tilbake, dusja eg, og åt middag hos Louisa i lag med dei to og den vakre dottera til Pedro - Mariana på 8. Koseleg. Etterpå såg me "Meet the Robinsons" der. Eg vart sjuk.
Mangel på søvn, løpet og evt smitte frå Dúlio førte til at eg endte opp med feber og vondt i hovudet og kraftig forkjøling. Er framleis småsjuk, men er på betringens veg, heldigvis.
Eg må beklage eventuelle skrivefeil og feilformuleringar. No har det gått tre veker sidan eg prata norsk sist, og ellers har eg berre sagt "hurpe" og "kossen går det?" på norsk til læreviljuge klassekameratar.
Eg veit ikkje kva språk eg tenkjer på eingang (Det er det eg seier, Linda!). Har etterkvert blitt ein reser i engelsk (treng ikkje dra til USA for å bli det) og den siste veka har eg så smått begynt å prate. Det er ein fantastisk lettelse å faktisk kunne følgje med på ein diskusjon og fatte kva dei seier. No forstår eg nesten alt. På veg heim frå skulen fulgte eg med Pedro, den ultimate nerden i klassen, og han babla om alt fra merkelege kampsportar til religion, og eg forstod:) Det er så deilig. Og greier stort sett å gjere meg forstått no, sjølv om eg ikkje heilt kan verbtidene (er unnskyldt. Det er ca tjue.).
Så om ikkje lenge skal det nok gå så fint, så:)
Orddeling her er ikkje noko problem - dei har aldri funne ut korleis dei skal settast saman;
espingarda de pressâo de ar - luftgevær
relógio de pulso de ouro - gullarmbåndsur
Snakk om å gjere det tungvint.
Hår: eg trur 60% av gutane har hanekam/Kristian Kjelling-sveis med kort på sidene og lenger frå panna og bak.
Mobil er det viktigaste. Å ha ein kul mobil er svæææært viktig. Eg drit i det, og bruker min delvis oppslitte Nokia, men alle eg ser har ein eller annan fancy sak dei sit og knottar på. Ikkje spør meg kvifor akkurat det skulle vere kult, men slik er det.
Hallvard saknar meg. Så koseleg:) Saknar deg og;)
Eg bør vel sove nå. Ingen streik i morgon, så eg må nok opp til vanleg tid, sjølv om me neppe har historielærar. Han har ein tendens til aldri å vere der, så me spelar kort på caféen. Sløs av tid, for eg ville heller sove.
Alt står bra til her:)
Skriv ikkje så ofte, for eg gidder ikkje bruke så masse tid på det, så tek heller eit langt innlegg ein gong ibland.
Nøgd Eirin? :)
Abonner på:
Innlegg (Atom)
